Op verzoek van Het Noord Brabants Museum maakte ik een keuze uit hun collectie kunst sinds 1960.
zaaloverzicht
zaaltekst:
Voorbij het zichtbare – een keuze uit eigen
collectie
We komen allemaal op een
bepaald moment in ons leven dat we ervaren dat er meer is tussen hemel en aarde
dan het schier zichtbare. Daar hoef je niet erg godsdienstig of religieus voor
te zijn. Veel kunstenaars streven in hun werk naar wat er achter de dingen
schuil gaat, naar dat wat we met termen als ‘het onnoembare’, ‘het numineuze’,
of zelfs ‘mystieke’ proberen te omschrijven.
Freelance kunsthistoricus Rebecca
Nelemans maakte als gastcurator een selectie uit de collectie hedendaagse kunst
van het Noordbrabants Museum. Haar keuze laat zien dat Brabantse kunstenaars in
de jaren zestig misschien wel afrekenden met hun katholieke wortels, maar
daarmee zeker niet hun zoektocht naar de dieper liggende zijnsvraag over boord
zetten. Met alle nieuwe vrijheden die de kunst zich in die tijd verwierf,
stellen kunstenaars nog steeds eeuwenoude vragen: Wie zijn wij? Waar komen we
vandaan? Waar gaan we naartoe?
Een maandlang beschreef ik voor galeries.nl elke dag een kunstwerk van mijn keuze.
April 2008 had ik een maand lang de eer om als ‘gast’ op www.galeries.nl, dertig dagen lang mijn kunstwerk van de dag te beschrijven, een kunstwerk dat op dat moment in een galerie, kunstinitiatief of museum voor publiek te zien was.
Tijdens de Poëziezomer van Watou 2002 bezocht een gezelschap van cultuurminnaars en cultuurmakers het Museum van de Graaf van Watou. Door de traditioneel in bordeauxrood velours gehulde ruimtes van de polyvalente parochie- en theaterzaal, wandelen ze langs vitrines met opgravingen van scherven van het kasteel van de graaf, een gemummificeerd lijkje van de kat van de gravin het wapenschild van Watou en tekeningen en gravures van het kasteel. Geleidelijk worden ze ingewijd in de historie die Guillaume Bijl hier schetst en ze vragen zich verbaasd af of Watou een graafschap was.
Even verder in het beminnelijke kunst- en poëziefestival geniet dezelfde groep van een goed bewaard filmfragment van de grote James Ensor. Met zijn imposante grijze baard, in pandjesjas en met hoge hoed wandelt hij rustig over het strand van zijn stad Oostende.
Slechts een enkeling ziet de dames in bikini op de achtergrond…
2 april: Stijn Peeters
Het gewone alledaagse. De huizen op de achtergrond, doorzonwoningen ergens in Nederland. Op de voorgrond een man, groot en onbeholpen. Maar ook kleurloos en haast transparant. De ekster ligt helder weergegeven maar geknakt in zijn hand. Stijn Peeters weet steeds schijnbaar dagdagelijkse taferelen te combineren met de grote meeslepende thema’s van het leven. Hier de dood, in de vorm van een breekbare vogel in de hand van een grote sterke man. Juist door zijn krachtige postuur voel je het onvermogen: de nietigheid van de mens in het gezicht van de dood, de enormiteit van de natuur in dit brave verstedelijkte landschap. Het slotakkoord van de dood dreunt hier in alle stilte in schreeuwend roze en oranje.
Dergelijke drama’s komen nooit aangekondigd, of in de vorm van een spektakel. Je treft de dood juist op een onverwacht moment, of gewoon op de stoep.
