Peter Kantelberg

Bij het betreden van het atelier van Peter Kantelberg (Eindhoven, 1947) valt direct op dat hij enkel bij daglicht werkt. Op een sombere januaridag is het er haast donker als je binnenkomt. Maar als je ogen wennen aan dit licht zie je in de grijsheid het heldere groen van de linoleumvloer, de oranjebruine tint van de oude stoel, de leverkleur van een ladekast en het donkere bruin van de radiator. Zelfs de groene kleur die achter de afbladderende witte verf op de muur tevoorschijn komt, zorgt ervoor dat de schilderijen en schetsen van Kantelberg op een heel natuurlijke wijze op hun plaats zijn.

Want het zijn die zachte, vermengde kleuren van oker, roest, terra, mint- of mosgroen, modderbruin of zalmroze waaruit deze Bredase kunstenaar zijn werken opbouwt. Door een combinatie van olieverf en bijenwas maakt hij schilderijen waarvan de huid zo zacht is, dat je die aan moet raken. En niet alleen de huid is verleidelijk, vooral de kleuren, hoe ingetogen ook, zingen de kijker tegemoet. Soms doen ze dat in vettige vlakken van grijs naar feloranje verlopend, dan weer transparant in verschillende kleurlagen over elkaar heen gezet. Daarbinnen vecht de voorstelling met de transparantie. Het platte vlak wint het altijd.

Al tijdens zijn opleiding aan de Academie Sint Joost in Breda wist hij: “Als ik van de academie af kom, dan word ik schilder in een atelier.” Tijdens die academietijd voelde hij nog de behoefte om maatschappelijke betrokkenheid in zijn werk te laten zien. Nu speelt de actualiteit van alledag slechts een rol doordat ze doorwerkt in het zenuwstelsel van de kunstenaar: “De actualiteit in mezelf, die ben ik wel aan het zoeken.” Op haast meditatieve wijze gaat Kantelberg te werk. Een vaas met gedroogde hortensia’s is aanleiding voor een twintigtal geschilderde schetsen. De vaas staat voor een donkere spiegel, zodat in het spiegelbeeld alle details al vervaagd zijn. Het gaat de schilder niet om de vaas of de bloemen, maar om het innerlijke gevoel. “Kleur is een middel om de uiterlijke waarneming in contact te brengen met het innerlijk”, licht de kunstenaar toe. De donkere spiegel biedt meteen een houvast voor de donkerte in hem zelf.

Tot in 1998 schilderde hij vooral vanuit het hoofd en de fantasie. De abstractie die hij op die manier bereikte, was vanuit stijlprincipes bedacht. Daar liep hij tegenaan: “De behoefte aan het onbewuste, zoals je die ook bij de surrealisten zag, bleek toch heel rationeel.” Zes jaar geleden begon hij daarom weer te schilderen naar de waarneming. Wat niet wil zeggen dat hij het realisme omarmde. Liever omschrijft hij het als volgt: “Stilstaan bij wat je ziet en dat op je in laten werken.” Oude schilderkunstige motieven als het landschap, het stilleven of het portret zijn geen doel op zich, maar een aanleiding. Vertrekkend vanuit een observatie maakt hij contact met zijn eigen sensibiliteit of intuïtie: “Nog iedere dag zijn er aanknopingspunten om de intensiteit op te zoeken.” Om die intensiteit te bereiken moet hij zich eerst leeg maken: “Soms even het overbewuste in je hoofd leegschudden om te kunnen werken. Als er teveel ‘wil’ is, wordt het niets. Die wil moet je neutraliseren.”

Peter kantelberg, zelfportret 2011

Om het hoofd leeg te maken schilderde Kantelberg anderhalf jaar lang zijn eigen zelfportret in tweeluikjes. Op elk doek een portret aan het begin en één aan het eind van een werkdag. Het eigen gezicht als aanleiding tot introspectie. Wat zo ontstond is een indrukwekkende serie waarin je veel kunt zien van de psyche van de kunstenaar. Maar zoals in al het andere werk herken je toch vooral het zo eigen handschrift van de schilder. Wat hij nastreeft in zijn werk, is een gevoels-dialoog. En zoals hij zelf terecht opmerkt: “Dat kun je niet uitleggen!”

Share on linkedin
LinkedIn
Share on facebook
Facebook
Share on twitter
Twitter
Share on pocket
Pocket
Share on whatsapp
WhatsApp
Share on email
Email

Index

Ad van BuurenAnne GeeneAnneke HendrikxAnton BoonAntoon RendersBN\DeStemConstantino CiervoCornelie de JongCuny JanssenCécile VerwaaijenDaniëlle LemaireDavid ClaerboutDe Pont MuseumDick KetDonald Kuspitdré didderiënsEelco BrandErik AndriesseErik HobijnErki de VriesFang LijunFik van GestelFlorette DijkstraFloris KaaykFrancisco de GoyaFrank DemarestFrans BudéFrits de ConinckFundament FoundationGeorge MeertensGerrit DamhuisGijs FrielingGuido LippensGuillaume BijlGustave KlucisHans BiezenHans den Hartog JagerHans de WitHans Klein HofmeijerHans MaréeHappy Famous ArtistsHarrie de KroonHarrie van BoxtelHarrie VandevlietHein van KemenadeHendrik DriessenHenk DorlandtHenk VischHenric BorstenHenrik SchratInge RiebeekJacobien de RooijJacomijn den EngelsenJan de BieJan SchoonhovenJan van BijlertJan van den DobbelsteenJan van DuijnhovenJan van NuenenJCJ Van der heydenJohanna SchweizerJohn RiddyJos BoetzkesJoseph Sassoon SemahJulia BenckertJus JuchtmansKarel AppelKees MolKoen BrouckeKoen DelaereKoen VanmechelenKoen VermeuleKris DelacourtKristoffer ZegersLeon AdriaansLise SoreLoek GrootjansLorenzo BenedettiLouis van TilborghLucette ter BorgLuc TuymansLustwarandaManita KieftMarc MuldersMargriet KemperMaria RoosenMarie-José EijkemansMarien SchoutenMarijn van KreijMarius BoenderMark MandersMark van den EijndenMartin RiebeekMatthijs MarisMieke Klein HofmeijerMo BechaMonique ToeboschNicolas ProvostNikkie le NobelNour-Eddine JarramOlphaert den OtterPaula BastiaansenPaul den HollanderPauline KoehorstPaul van DongenPeter KantelbergPeter KoolePeter van HekkePhilippe van CauterenPieter Laurens MolPiffin DuvekotRabi KoriaRazorbladeReinoud van VughtRick VercauterenRineke MarsmanRobert ZandvlietRob MoonenRob SmoldersRoderick HietbrinkRoger RaveelRoger WillemsRoland SohierRon DirvenRonny DelrueRosalien SteurRudi FuchsSabine TimmermansSatoru EguchiSef PeetersSigrid CalonStadsgalerij BredaStedelijk Museum BredaStepahnie PelzStijn PeetersTeio MedendorpTeun HocksTheo KuijpersThomas BakkerThomas DahmThomas van der LindenTijs RooijakkersToon LaurenseVeronika VeitVincent van GoghVincent van GoghHuis ZundertWoody van Amen